سلام . سال   نو رو پیشا پیش به همه دوستان تبریک میگم . امیدوارم بهتون خوش بگذره

از همه تون متشکرم به خصوص دوستان عزیزی که با نظر هاشون منو دلگرم کردند

موفق باشید.

 

روي قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت

زير باران غزلي خواند ، دلش تر شد و رفت

چه تفاوت که چه خورده است غم دل يا سم

آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت

روز ميلا د : همان روز که عاشق شده بود

مرگ با لحظه ي ميلا د برابر شد و رفت

او کسي بود که از غرق شدن مي ترسيد

عاقبت روي تن ابر شناور شد و رفت

هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد

پسري ساده که يک روز کبوتر شد و رفت

 

 

 

در كنج دلم عشق كسي خانه ندارد 

كس جاي در اين منزل ويرانه ندارد

دل را به كف هر كه دهم باز پس آرد            

كس تاب نگهداري ديوانه ندارد

وفاي شمع را نازم كه بعد از سوختن

به صد خاكستري در دامن پروانه مي ريزد

نه چون انسان كه بعد از رفتن همدم

گل عشقش درون دامن بيگانه مي ريزد

روزی مردی , عقربی را دید که درون آب دست

 و پا می زند . او تصمیم گرفت عقرب را نجات دهد 

  اما عقرب انگشت او را نیش زد.مرد باز هم سعی

کرد تا عقرب را از آب بیرون بیاورد , اما عقرب

 بار دیگراو را نیش زد .رهگذری او را دید و پرسید:

"برای چه عقربی را که تو را نیش می زند  

 نجات می دهی؟" .مرد پاسخ داد:"این طبیعت عقرب است

 که نیش بزند ولی طبیعت من این است که عشق بورزم"

 .چرا باید مانع عشق ورزیدن شوم فقط به این دلیل که

 عقرب طبیعتا نیش می زند؟

 

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم.تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو.ای جلوه ی امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

در پاي تو به زاري افتادم آن شب به خاك

گفتم كه با من بمان اي جاودان عشق پاك

گفتم جواني ام را سازم فداي عشقت

حتي در اين ميانه از جان نمي كنم باك

گفتم به جنگ تقدير جان را به كف نهادم

در اين نبرد خونين آما ده بهر هلاك

اما تو از من آن شب با لبخندي گذشتي

خط نبودنم را با دست خود نوشتي

رفتي گل ياد تو نقش وجود من شد

در كعبه محبت سنگ سجود من شد

در خشم موج گريه طوفان زده اسيرم

دل مي زنم به دريا تا اينچنين بميرم

چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو؟

 

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس خواهد گفت.

آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی،

روی خندان تو را کاشکی می دیدم.

شانه بالا زدنت را بی قید،

  و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد،

  وتکان دادن سر را که عجب،عاقبت مرد؟         

افسوس، کاشکی می دیدم...